Πέντε (5) ὀρειβατικὲς διαδρομὲς στὴν Ἀρκαδία

• 

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύτηκε στις Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2026 13:39

Εμφανίσεις: 136

Πέντε (5) ὀρειβατικὲς διαδρομὲς στὴν Ἀρκαδία

 

Ἡ παροῦσα ἐργασία δημοσιεύθηκε στὸν τόμο «Πελοποννησιακὰ» τῆς Ἑταιρείας Πελοποννησιακῶν Σπουδῶν. Πιὸ κάτω δίνεται τὸ λὶνκ γιὰ ὁλόκληρο τὸ ἀνάτυπο τῆς ἐργασίας.

 

Εἰσαγωγή

Ὅταν κατὰ τὴν παιδικὴ ἡλικία βρίσκεσαι σ᾽ ἕνα μονοπάτι ἐπειδὴ αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἡ ἀνάγκη τῆς οἰκογένειας, δὲν σκέφτεσαι κἂν τὸ μονοπάτι. Πατᾶς πάνω του καὶ πηγαίνεις στὸν σκοπό σου, στὸν δρόμο σου δὲ ἴσως συναντήσεις ἕνα λαγὸ νὰ φεύγει τρομαγμένος σὰν σὲ δεῖ, μπορεῖ νὰ δεῖς ἕνα φίδι νὰ σέρνεται καὶ ν᾽ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ πέρασμά σου, ἀκόμα μπορεῖ ν᾽ ἀπαντήσεις μιὰ πέρδικα μὲ τὰ περδικόπουλα νὰ πηγαίνουν γιὰ βοσκὴ - ὅλα αὐτὰ τὰ ὄντα τῆς φύσης τ᾽ ἀφήνεις στὴ δουλειά τους καὶ σὺ ἀκολουθεῖς τὸ μονοπάτι σου, δὲν βγαίνεις ἀπ᾽ αὐτό. Δίχως σκέψεις τοῦ μυαλοῦ, γίνεσαι μέρος τῆς Ἁρμονίας.

Κατὰ τὴν τρίμηνη περίπου παρουσία μου κάθε χρόνο στὴν ἀρκαδικὴ γῆ –σὰν παιδὶ τῆς πόλης ποὺ ἐπισκεπτόμουν τὸν παπποὺ καὶ τὴν γιαγιά–, γινόμουν ἕνα μὲ τὴ φύση. Ὄχι ἐπειδὴ τὸ ζητοῦσα, ἢ τὸ καταλάβαινα, ἀλλὰ ἀκριβῶς διότι δὲν ὑπῆρχαν σκέψεις ν᾽ ἀποπροσανατολίσουν καὶ νὰ βαρύνουν τὸ μυαλό. Τότε τὴν λέξη Ἁρμονία δὲν τὴν γνώριζα, σὰν μέρος της ὅμως ἔνοιωθα ὅταν βρισκόμουν στὴν ἀρκαδικὴ γῆ. Οὔτε εἶχα λόγους νὰ μιλήσω γι᾽ αὐτήν. Ὅταν ἀποτελεῖς μέρος τῆς Ἑνότητας, τοῦ ΠΑΝ(ντός), δὲν συντρέχουν λόγοι γι᾽ αὐτὰ τὰ ζητήματα, τὸ μόνο ποὺ κάνεις εἶναι νὰ πράττεις, διότι μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ λειτουργεῖ ἡ νοημοσύνη, ὅπως ἔχω ἀκούσει νὰ λένε...

Οἱ παλιοὶ ἄνθρωποι ποὺ θεμελίωσαν τὴν ζωή, ποὺ ἔφτιαξαν μονοπάτια γιὰ νὰ καλύπτουν τὶς ἀνάγκες τους, μπορεῖ νὰ ὑστεροῦσαν σὲ πολλὰ πράγματα, ὅμως ἡ σχέση τους μὲ τὴν Φύση ἦταν ἄρρηκτα δεμένη, ἕνας κρίκος ἦταν τῆς ἀδιάσπαστης ἁλυσίδας. Ἡ δική μας ἡ σχέση σήμερα μ᾽ ἕνα μονοπάτι, γιὰ ν᾽ ἀποτελέσει μέρος τῆς φυσικῆς ἁλυσίδας τῆς ζωῆς, ἀπαιτεῖ προσοχή. Μόνο ἔτσι, ὅταν ἔχουμε τὴν προσοχή μας σὲ κάθε μας βῆμα ποὺ μετεωρίζεται πρὸς τὸ χῶμα ἢ τὴν πέτρα, ἀρχίζουμε καὶ παρατηροῦμε τὸ μονοπάτι καὶ στὴν προέκτασή του τὸν χῶρο.

Ὁ χῶρος τῆς ἀρκαδικῆς γῆς ἔχει μονοπάτια εὔκολα καὶ δύσκολα, διέσχιζαν –κι ἀκόμα διασχίζουν– ὑψώματα, ρέματα, φαράγγια, κορφές, πλάγια, σὲ ὁδηγοῦν ὅπου ἐπιλέξεις νὰ κατευθυνθεῖς, συντομεύοντας τὶς ἀποστάσεις τῶν προορισμῶν. Δουλεμένα ἀπὸ αἰῶνες, χαραγμένα μὲ τρόπο σοφὸ στὰ κατάλληλα μέρη τοῦ γεωγραφικοῦ ἀνάγλυφου, ἐξυπηρέτησαν τὸν κάτοικο τοῦ χώρου - καὶ συνεχίζουν νὰ τὸν ἐξυπηρετοῦν στὸν καιρό μας. Τὸ μόνο ποὺ ἔχει ἀλλάξει εἶναι ὁ τρόπος χρήσης τους. Ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς ἐπιβίωσης φτάσαμε στὴν ἀνάγκη τῆς ἐπιστροφῆς στὴ Φύση, κι ἕνας τρόπος γιὰ τὴν ἐπίτευξη αὐτῆς εἶναι νὰ νοιώσει τὸ μονοπάτι τὴν πατημασιά μας. …............ Συνεχίζεται ἀνοίγοντας τὸ ἀρχεῖο  PDF.

 

http://opsarion.gr/images/gallery/arcadika.monopatia.pdf

 

 

 

 

 

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος