Ψάρι Ηραίας - Αρκαδίας

Πέντε (5) ὀρειβατικὲς διαδρομὲς στὴν Ἀρκαδία

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύτηκε στις Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2026 13:41

Εμφανίσεις: 6

Πέντε (5) ὀρειβατικὲς διαδρομὲς στὴν Ἀρκαδία

Ἡ παροῦσα ἐργασία δημοσιεύθηκε στὸν τόμο «Πελοποννησιακὰ» τῆς Ἑταιρείας Πελοποννησιακῶν Σπουδῶν. Πιὸ κάτω δίνεται τὸ λὶνκ γιὰὁλόκληρο τὸἀνάτυπο τῆς ἐργασίας.

Εἰσαγωγή

Ὅταν κατὰ τὴν παιδικὴἡλικία βρίσκεσαι σ᾽ἕνα μονοπάτι ἐπειδὴ αὐτὸἀπαιτεῖἡἀνάγκη τῆς οἰκογένειας, δὲν σκέφτεσαι κἂν τὸ μονοπάτι. Πατᾶς πάνω του καὶ πηγαίνεις στὸν σκοπό σου, στὸν δρόμο σου δὲἴσως συναντήσεις ἕνα λαγὸ νὰ φεύγει τρομαγμένος σὰν σὲ δεῖ, μπορεῖ νὰ δεῖς ἕνα φίδι νὰ σέρνεται καὶ ν᾽ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ πέρασμά σου, ἀκόμα μπορεῖ ν᾽ἀπαντήσεις μιὰ πέρδικα μὲ τὰ περδικόπουλα νὰ πηγαίνουν γιὰ βοσκὴ - ὅλα αὐτὰ τὰὄντα τῆς φύσης τ᾽ἀφήνεις στὴ δουλειά τους καὶ σὺἀκολουθεῖς τὸ μονοπάτι σου, δὲν βγαίνεις ἀπ᾽ αὐτό. Δίχως σκέψεις τοῦ μυαλοῦ, γίνεσαι μέρος τῆς Ἁρμονίας.

Κατὰ τὴν τρίμηνη περίπου παρουσία μου κάθε χρόνο στὴν ἀρκαδικὴ γῆ –σὰν παιδὶ τῆς πόλης ποὺἐπισκεπτόμουν τὸν παπποὺ καὶ τὴν γιαγιά–, γινόμουν ἕνα μὲ τὴ φύση. Ὄχι ἐπειδὴ τὸ ζητοῦσα, ἢ τὸ καταλάβαινα, ἀλλὰἀκριβῶς διότι δὲν ὑπῆρχαν σκέψεις ν᾽ἀποπροσανατολίσουν καὶ νὰ βαρύνουν τὸ μυαλό. Τότε τὴν λέξη Ἁρμονία δὲν τὴν γνώριζα, σὰν μέρος της ὅμως ἔνοιωθα ὅταν βρισκόμουν στὴν ἀρκαδικὴ γῆ. Οὔτε εἶχα λόγους νὰ μιλήσω γι᾽ αὐτήν. Ὅταν ἀποτελεῖς μέρος τῆς Ἑνότητας, τοῦ ΠΑΝ(ντός), δὲν συντρέχουν λόγοι γι᾽ αὐτὰ τὰ ζητήματα, τὸ μόνο ποὺ κάνεις εἶναι νὰ πράττεις, διότι μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ λειτουργεῖἡ νοημοσύνη, ὅπως ἔχω ἀκούσει νὰ λένε...

Οἱ παλιοὶἄνθρωποι ποὺ θεμελίωσαν τὴν ζωή, ποὺἔφτιαξαν μονοπάτια γιὰ νὰ καλύπτουν τὶς ἀνάγκες τους, μπορεῖ νὰὑστεροῦσαν σὲ πολλὰ πράγματα, ὅμως ἡ σχέση τους μὲ τὴν Φύση ἦταν ἄρρηκτα δεμένη, ἕνας κρίκος ἦταν τῆς ἀδιάσπαστης ἁλυσίδας. Ἡ δική μας ἡ σχέση σήμερα μ᾽ἕνα μονοπάτι, γιὰ ν᾽ἀποτελέσει μέρος τῆς φυσικῆς ἁλυσίδας τῆς ζωῆς, ἀπαιτεῖ προσοχή. Μόνο ἔτσι, ὅταν ἔχουμε τὴν προσοχή μας σὲ κάθε μας βῆμα ποὺ μετεωρίζεται πρὸς τὸ χῶμα ἢ τὴν πέτρα, ἀρχίζουμε καὶ παρατηροῦμε τὸ μονοπάτι καὶ στὴν προέκτασή του τὸν χῶρο.

Ὁ χῶρος τῆς ἀρκαδικῆς γῆς ἔχει μονοπάτια εὔκολα καὶ δύσκολα, διέσχιζαν –κι ἀκόμα διασχίζουν– ὑψώματα, ρέματα, φαράγγια, κορφές, πλάγια, σὲὁδηγοῦν ὅπου ἐπιλέξεις νὰ κατευθυνθεῖς, συντομεύοντας τὶς ἀποστάσεις τῶν προορισμῶν. Δουλεμένα ἀπὸ αἰῶνες, χαραγμένα μὲ τρόπο σοφὸ στὰ κατάλληλα μέρη τοῦ γεωγραφικοῦἀνάγλυφου, ἐξυπηρέτησαν τὸν κάτοικο τοῦ χώρου - καὶ συνεχίζουν νὰ τὸν ἐξυπηρετοῦν στὸν καιρό μας. Τὸ μόνο ποὺἔχει ἀλλάξει εἶναι ὁ τρόπος χρήσης τους. Ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς ἐπιβίωσης φτάσαμε στὴν ἀνάγκη τῆς ἐπιστροφῆς στὴ Φύση, κι ἕνας τρόπος γιὰ τὴν ἐπίτευξη αὐτῆς εἶναι νὰ νοιώσει τὸ μονοπάτι τὴν πατημασιά μας. … Συνεχίζεται ἀνοίγοντας τὸἀρχεῖο  PDF.

http://opsarion.gr/images/gallery/arcadika.monopatia.pdf

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος