Ψάρι Ηραίας - Αρκαδίας

Κολοκοτρώνης – το άγαλμα & η ζωντανή μνήμη 

Η πρόσφατη αναστάτωση στην Τρίπολη για τη μεταφορά του ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς συντήρηση είναι ένα σύμπτωμα της σημερινής κοινωνίας. Και τα συμπτώματα, όταν τα παρατηρούμε με νηφαλιότητα, αποκαλύπτουν τη δομή της φαντασιακής μας οργάνωσης.

Ένα άγαλμα μετακινήθηκε προσωρινά για να διασωθεί από τη φθορά του χρόνου. Η πράξη αυτή, καθαυτή τεχνική και αυτονόητη, προκάλεσε αντιδράσεις που άγγιξαν τα όρια της ιεροσυλίας. Δεν επρόκειτο βεβαίως για διαφωνία με τον τρόπο ή τον χρόνο της απόφασης. Για ορισμένους επρόκειτο για μια βαθύτερη ταραχή… σαν να αποσπάστηκε ένα ιερό λείψανο από τον ναό του.

Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Κάθε κοινωνία συγκροτείται μέσα από ένα σύνολο φαντασιακών σημασιών. Δεν ζούμε μόνο μέσα σε θεσμούς και νόμους· ζούμε και μέσα σε νοήματα που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε και κατόπιν ξεχνάμε ότι τα δημιουργήσαμε. Ο Κολοκοτρώνης, ως ιστορικό πρόσωπο, ανήκει στο παρελθόν. Ο Κολοκοτρώνης ως συμβολική μορφή ανήκει στο κοινωνικό μας φαντασιακό.

Το άγαλμα, όμως, είναι κάτι άλλο… είναι η υλική συμπύκνωση αυτού του φαντασιακού. Εκεί ακριβώς ελλοχεύει ο κίνδυνος. Όταν η συμβολική αναπαράσταση παγώνει σε μπρούτζο ή μάρμαρο, η κοινωνία τείνει να συγχέει το νόημα με το αντικείμενο. Η σημασία ενσαρκώνεται στο υλικό σώμα — και το υλικό σώμα αποκτά σχεδόν ιερότητα. Αυτό δεν είναι μνήμη. Είναι ειδωλολατρία.

Η ζωντανή μνήμη είναι κίνηση. Είναι ερμηνεία, αναθεώρηση, κριτική, κατανόηση. Η λατρεία του αγάλματος είναι ακινησία.

Όταν μια κοινωνία αδυνατεί να επεξεργαστεί δημιουργικά το παρελθόν της, καταφεύγει σε υλικά σύμβολα τα οποία φορτίζει υπέρμετρα. Το άγαλμα γίνεται υποκατάστατο της ιστορικής σκέψης. Αντί να στοχαζόμαστε πάνω στη δράση, τις πιθανές αντιφάσεις και το ιστορικό πλαίσιο του Κολοκοτρώνη, υπερασπιζόμαστε τη γεωγραφική θέση του ανδριάντα του.

Και εδώ η αντίφαση γίνεται αποκαλυπτική. Το 2003 ιδρύθηκε, με ειδικό νόμο του κράτους, το Εθνικό Ίδρυμα Μελετών «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης», με σκοπό την προώθηση της έρευνας και της μελέτης της Ελληνικής Επανάστασης και του έργου του Γέρου του Μοριά. Δηλαδή, ιδρύθηκε ένας θεσμός που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ζωντανό εργαστήριο ιστορικής σκέψης, ως χώρος κριτικής προσέγγισης, διαλόγου, εμβάθυνσης.

Όμως το Ίδρυμα ουδέποτε λειτούργησε ενεργά στην πράξη. Παρέμεινε ένας τυπικός φορέας χωρίς ουσιαστική παρουσία και το 2014 καταργήθηκε, μαζί με άλλες ανενεργές δομές που κρίθηκαν μη απαραίτητες.

Εδώ ακριβώς αποτυπώνεται η μετατόπιση από τη σκέψη στο σύμβολο. Εκεί όπου θα μπορούσε να υπάρχει ένα ενεργό κέντρο έρευνας για τον Κολοκοτρώνη και την Επανάσταση, υπήρξε σιωπή. Καμία δημόσια αγωνία, καμία κινητοποίηση για την απώλεια ενός θεσμού που θα μπορούσε να τροφοδοτεί τη συλλογική μας αυτογνωσία. Αντιθέτως, για τη μετακίνηση του ανδριάντα ξεσηκώνεται θύελλα.

Η κοινωνία δεν αντέδρασε όταν ατόνησε η δυνατότητα δημιουργικής ιστορικής σκέψης. Αντέδρασε όταν μετακινήθηκε το υλικό της είδωλο. Αυτό δεν είναι απλώς συγκυρία. Είναι ένδειξη προτεραιοτήτων. Σε τέτοιες στιγμές, το σύμβολο προσφέρεται εύκολα για αντιπολιτευτική χρήση. Όχι επειδή ενδιαφέρει ουσιαστικά η διατήρησή του, αλλά επειδή επιτρέπει την κινητοποίηση συναισθημάτων. Το άγαλμα γίνεται πεδίο μάχης, όχι για την ιστορική συνείδηση, αλλά για την κατάληψη του ηθικού πλεονεκτήματος.

Όταν κάποιος εμφανίζεται ως «υπερασπιστής του Κολοκοτρώνη», στην πραγματικότητα δεν υπερασπίζεται τον ιστορικό άνθρωπο. Υπερασπίζεται ένα σύμβολο που έχει ήδη αποκοπεί από την ιστορική του πολυπλοκότητα και έχει μετατραπεί σε φετίχ. Το φετίχ, όμως, είναι το αντίθετο της πολιτικής αυτονομίας. Διότι η αυτονομία προϋποθέτει ότι αναγνωρίζουμε πως εμείς δημιουργούμε τα σύμβολά μας. Το φετίχ μάς κάνει να πιστεύουμε ότι τα σύμβολα μάς επιβάλλονται.

Η απομάκρυνση ενός αγάλματος για συντήρηση δεν είναι απώλεια ταυτότητας. Αντίθετα, είναι πράξη φροντίδας. Αν βιώνεται ως απειλή, αυτό σημαίνει ότι η ταυτότητα έχει καταστεί εύθραυστη, εξαρτώμενη από το ορατό και απτό. Μια ώριμη κοινωνία δεν φοβάται τη μετακίνηση ενός αγάλματος. Φοβάται μόνο τη μετακίνηση της σκέψης. Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν ο ανδριάντας πρέπει να μετακινηθεί ή όχι. Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να υπάρξουμε ως πολιτική κοινότητα χωρίς να αναθέτουμε τη συνοχή μας σε μπρούτζινες μορφές.

Αν η μνήμη μας εξαρτάται από τη γεωγραφική σταθερότητα ενός αγάλματος, τότε η μνήμη αυτή δεν είναι δημιουργική· είναι απολιθωμένη. Ο Κολοκοτρώνης δεν κινδυνεύει από τη συντήρηση του ανδριάντα του. Κινδυνεύει από τη μετατροπή του σε άγιο της ακινησίας….

========
Του Θ. Τ. Αναδημοσίευση από την Οδό Αρκαδίας (12.02.2026)
(https://www.odosarkadias.gr/kolokotronis-to-agalma-kai-i-zontani-mnimi/)

Opsarion.gr

Γενεαλογικό Δένδρο Αναστασόπουλων 1798-2026

Από την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026, θα κυκλοφορεί το βιβλίο: «Γενεαλογικό Δένδρο Αναστασόπουλων – 1798-2026».

Αποτελείται από 125 σελίδες, διαστάσεων 17 επί 24 εκ. και είναι γραμμένο σε πολυτονικό σύστημα.

Θα διατίθεται αποκλειστικά από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο www.bookstation.gr και μέσω αυτού θα αποστέλλεται ταχυδρομικά εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας. Το κόστος για αποστολές στο εσωτερικό ανέρχεται σε 13 ευρώ (συμπεριλαμβανομένης και της τιμής του βιβλίου).

Θα διατίθεται επίσης και από τον γράφοντα κατ’ ιδίαν, με τιμή κόστους 5 ευρώ.

Όσοι/όσες επιθυμείτε να το παραγγείλετε, δεν έχετε παρά να έλθετε σε επαφή με το Bookstation.gr μέσω  email ή τηλεφωνικά και το αργότερο σε δύο ημέρες θα το έχετε παραλάβει.

Εάν το επιθυμείτε από εμένα, θα πρέπει να προηγηθεί τηλεφωνική επικοινωνία.

Προς διάθεση θα είναι μόνο 60 αντίτυπα και δεν θα υπάρξει άλλη έκδοση στο μέλλον.  

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος

=====

https://www.bookstation.gr/Search.asp

Ευχαριστώ τον τέως πρόεδρο της Αδελφότητας Ψαραίων

Γιωργος Κωνσταντοπουλος

Κ.ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΕ ΤΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΆΦΟ ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΉΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΕΙΣ ΟΜΩΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΧΕΙΡΌΤΕΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΛΈΜΕ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΆΦΟΣ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ ΑΥΤΌ ΕΚΑΝΕΣ ΕΣΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΔΗΜΗΤΣΆΝΑ - ΛΥΚΟΥΡΕΣΗ ΕΓΡΑΨΕΣ ΜΟΝΟ ΨΈΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΟΡΕΊΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΣΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΙ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΊΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΟΙ ΨΑΡΑΙΟΙ ΒΟΗΘΗΣΑΝ ΠΟΥ ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΗΚΕΣ ΝΑ ΜΆΘΕΙΣ ΙΣΩΣ ΒΡΙΣΚΟΣΟΥΝ ΣΕ ΛΉΘΑΡΓΟ ΤΩΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΥΠΝΗΣΕΣ.ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ Ο ΤΟΤΕ ΠΑΡΕΔΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Η ΑΔΕΛΦΌΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο ΠΡΌΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΌΤΗΤΑΣ ΔΗΛΑΔΗ ΕΓΩ ΜΑΣ ΖΗΤΗΣΑΝ ΟΙ ΛΥΚΟΥΡΕΣΑΙΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΒΟΉΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΏΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΡΝΗΤΙΚΟΊ!! ΑΥΤΟ ΔΕΊΧΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΣΕ ΔΙΑΚΡΊΝΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΣΕΝΑ ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΕΊΣ ΦΙΛΕ ΜΟΥ.ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΜΠΑΙΝΑ ΣΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΉΣΩ ΚΑΝ ΟΙ ΨΑΡΑΙΟΙ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΤΑ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΊΛΗΣ ΑΣΤΟΝ ΓΕΛΑΝΕ .ΟΜΩΣ ΤΑ ΔΙΑΒΆΖΟΥΝ Κ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΞΈΝΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΈΠΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΨΈΜΑΤΑ.ΑΠΑΙΤΩ ΦΙΛΕ ΒΑΣΊΛΗ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟ ΤΟΝ ΤΑΣΟ Η ΤΟΝ ΚΟΥΜΟΥΤΣΑΡΗ ΤΟΝ ΤΑΣΟΗ ΤΟΝ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟ ΤΟΝ ΤΆΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΗ ΒΟΉΘΕΙΑ ΜΑΣ ΖΗΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΗΚΑΜΕ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΜΕ ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ ΕΚΕΙ.ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΑΝΤΙΠΡΌΣΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΌΤΗΤΑΣ ΨΑΡΑΙΩΝ.ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΌΤΕΡΟ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΈΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΉΘΕΙΑ ΤΟΤΕ ΜΟΝΙ ΘΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΥΖΗΤΗΣΑΜΕ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΎΡΓΙΑ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΟΎΝ ΤΟ ΛΥΚΟΥΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΨΑΡΙ.ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΩ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΡΑΠΟΝΑ.ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΩΣ ΑΠΕΙΛΗ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΧΡΕΟΣ ΜΟΥ. ΜΕ ΦΙΛΙΚΟΎΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΎΣ Ο ΕΠΊΤΙΜΟΣ ΠΡΌΕΔΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β.ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟ

=========

Σημείωση της σελίδας μας:

Δεν είναι η πρώτη φορά που με βρίζουν με εμπάθεια «φίλοι» και «πατριώτες». Τώρα, η αιτία της εμπαθούς επίθεσης είναι η παράγραφος από το δημοσίευμα που είχα κάνει στις 7.12.2025 και που λέει:

«Ο Τάσος Αποστολόπουλος (αδελφός του αείμνηστου Θύμιου, γενικού διευθυντή του ΕΟΤ), για την ολοκλήρωση του δρόμου αυτού, ζήτησε από χωριά που μπορούν να εξυπηρετηθούν από το έργο αυτό, οικονομική βοήθεια, αλλά τόσο του Σαρακίνι κι άλλο τόσο του Ψάρι, του την αρνήθηκαν. Ειδικότερα για το Ψάρι, ζήτησε βοήθεια τόσο από τον πάρεδρο της Κοινότητας, όσο και από τον πρόεδρο της Αδελφότητας. Η στάση τους όμως ήταν δυστυχώς αρνητική. Τονίζω και πάλι, για εμάς τους Ψαραίους αρκούν μονάχα 13 χιλ. για να πάμε από το χωριό μας στη Δημητσάνα, κάτι ουσιώδες δηλαδή που, οι δικοί μας φορείς δεν έλαβαν καθόλου υπόψη».

Εδώ είναι το λινκ της δημοσίευσης:

http://opsarion.gr/news/928-2025-12-07-12-43-15

Εκείνο μόνο που θέλω να σημειώσω, είναι ότι, και έγκλημα να έκανα, δεν δικαιολογείται τέτοιας μορφής επίθεση από τον επιστολογράφο, ειδικότερα μάλιστα όταν αυτός έχει διατελέσει επί χρόνια πρόεδρος της Αδελφότητας. Εξάλλου, η επίμαχη παράγραφος αναφέρεται σε οικονομική βοήθεια, δεν αναφέρεται σε κάτι άλλο.

Αγνοώ δε τους λόγους που κατατέθηκε σαν σχόλιο η επιστολή αυτή και μάλιστα με χυδαίο περιεχόμενο, από τον πρώην πρόεδρο της Αδελφότητας, ειδικότερα μάλιστα για ένα άρθρο που δεν τον αφορά κάν. 

Opsarion.gr

Τέλη κοιμητηρίου στο Ψάρι

Του ανταποκριτή μας…

Γίνεται γνωστό σε όλους τους συμπατριώτες ότι από τον Δήμο Γορτυνίας, εκδόθηκαν τα τέλη Κοιμητηρίων για τα έτη 2023 και 2024, 20 ευρώ ανά έτος, και στάλθηκε προς όλους η ανάλογη ειδοποίηση.

Για κάποιον που δεν επιθυμεί να διατηρεί οικογενειακό μνήμα στο κοιμητήριο του χωριού, θα πρέπει να το δηλώσει στην Οικονομική Υπηρεσία του Δήμου.

Opsarion. Gr  

Homo- Sapiens  & Τεχνητή Νοημοσύνη
Βιβλιοκρισία

Προ καιρού, ένας γόνος πολιτικής δυναστείας που μαστίζει τον τόπο μας, έλεγε όλο παράπονο: «έχω γράψει τόσα βιβλία αλλά όλοι ασχολούνται με το όνομά μου, για τα βιβλία μου ποτέ δεν έγραψε κάποιος μία κριτική. Καλή ή κακή, τίποτα, Τι δείχνει αυτό; Μάλλον πώς δεν τα διαβάζει κανείς, διότι αν τα διάβαζε, κάτι θα έλεγε, θα έγραφε, δεν θα έμενε μονάχα στο όνομα που φέρω».

Αυτό, πάνω – κάτω ήταν το περιεχόμενο των όσων με πίκρα είπε ο γόνος του νεποτισμού.  Και αυτόματα, σαν τον άκουσα να εκφέρει λόγο πικραμένο, σκέφτηκα ανθρώπους που κάνουν στη ζωή τους ένα επάγγελμα για να βιοποριστούν και παράλληλα ασκούν και το μεράκι, την αγάπη τους, για τη συγγραφή βιβλίων. Αυτοί οι άνθρωποι, σαν κι εμένα ή σαν κι εσάς, έχουν ένα μικρό ή μεγάλο αναγνωστικό κοινό που διαβάζει τα βιβλία. Μπορεί εμείς να μην είμαστε επώνυμοι στο ευρύ κοινό -ευτυχώς δηλαδή-, αλλά είμαστε τυχεροί διότι κάποιοι άνθρωποι, γνωστοί μας ή και άγνωστοι, διαβάζουν τα βιβλία μας, και μερικοί από αυτούς εκφέρουν και την γνώμη τους γι’ αυτά. 

Στη βιβλιοκρισία, δεν είμαι ειδικός, όμως, νιώθω την ανάγκη να γράψω δυό λόγια για βιβλία φίλων που διάβασα, αναγνωρίζοντάς  τους αφενός μεν την αγάπη τους γι’ αυτό που κάνουν και αφετέρου τον κόπο τους, ακόμα και τον χρόνο τους – που κατά τη γνώμη μου, τον διαχειρίζονται με άριστο τρόπο. Επί της ουσίας, είναι σημαντικό να κάνεις πράγματα που σε γεμίζουν στον ελεύθερο χρόνο σου, είτε αυτά λέγονται συγγραφή βιβλίων, είτε ο,τιδήποτε άλλο.

Ο Δημήτρης Μαυραειδόπουλος, είναι ένας από τους ανθρώπους που του αρέσει να γράφει βιβλία, δημόσιες επιστολές στον αθηναϊκό ημερήσιο τύπο, εκφέρει ελεύθερα την γνώμη του και δεν φοβάται. Και αυτός, όπως και όσοι δημόσια γράφουν, «εκθέτει» τον εαυτό του, αυτή όμως η «έκθεση», δεν είναι προϊόν αδυναμίας αλλά δύναμης. Πόσοι άραγε έχουν τη δύναμη αυτή της «έκθεσης;».

Στο τελευταίο του έργο που κυκλοφόρησε προ ολίγων ημερών με τον τίτλο: Homo- Sapiens  & Τεχνητή Νοημοσύνη, μας δίνει, ή μάλλον σε μένα δίνει για να ακριβολογώ, την πεποίθηση ότι οι ηθικοί κανόνες που εντάξαμε στη ζωή μας, πρέπει να αναθεωρηθούν, ή να λειτουργήσουν -όπως γράφει- «σαν κάτι ανάλογο με την Χάρτα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ο πρωτόγονος άνθρωπος, έδιωξε τη γύμνια του διότι του έφερνε ντροπή, αγωνίζεται για να κερδίσει την αθανασία του, είναι γεμάτος με πάθη, όμως παράλληλα, αρχίζει και θέτει το ερώτημα της ύπαρξης του όταν ατενίζει τον έναστρο ουρανό, διότι αρχίζει και αντιλαμβάνεται πως το άπειρο που τον κυκλώνει έχει άμεση σύνδεση με αυτόν. Το «πάνω και το κάτω», είναι η ίδια η ύπαρξη.

Με γρήγορο βηματισμό ο πρωτόγονος άνθρωπος, ανακαλύπτοντας το τόξο, όπως γράφει, για να εξελιχθεί σε αποτελεσματικό κυνηγό, φτάνει στο σήμερα, στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης. Κάθε του ενέργεια στο μεγάλο αυτό διάστημα της πορείας του, σαν σκοπό είχε να βελτιώσει τη θέση του στον Κόσμο. Όμως, κατακτώντας την παγκόσμια κοινότητα η ανθρώπινη εφεύρεση της Τεχνητής Νοημοσύνης, γεννώνται παράλληλα ζητήματα δύσκολα που έχουν να κάνουν με το πως τη χρησιμοποιεί κάποιος. Η ατομική ενέργεια μπορεί με καθαρό τρόπο να ηλεκτροδοτήσει όλο τον πλανήτη, για παράδειγμα, μπορεί όμως και να τον εξαφανίσει αν η χρήση της αλλάξει. Τα ανθρώπινα αυτά εργαλεία με προπομπό σήμερα την Τεχνητή Νοημοσύνη, έχουν τη δυνατότητα για το καλό αλλά και για το κακό. «Τα κράτη έχουν υποχρέωση να την εντάξουν στο χώρο της παιδείας και σε όλες τις βαθμίδες της. Αντί να τρέχουμε πίσω της, να είμαστε στο ίδιο τραίνο -συνοδηγοί- και να διορθώνουμε τυχόν στραβοτιμονιές της», σημειώνει ο συγγραφέας.

Δεν παραλείπει να μας δώσει δείγματα καλής χρήσης αυτής, φέροντας παραδείγματα από τον επαγγελματικό του χώρο, αυτόν της οδοντιατρικής, παραδείγματα με απεικονίσεις και διαγνώσεις.

Στη συνέχεια, κάνει ειδική αναφορά σε 61 γενάρχες του παγκόσμιου πολιτισμού που έδωσαν ώθηση στον άνθρωπο, όταν αυτός βγήκε από τα σπήλαια. Όταν έκανε το άλμα του 1% που τον ξεχώρισε από τον πίθηκο και έγινε έλλογο όν.

Ας κλείσω όμως το σημείωμα αυτό πηγαίνοντας στην αρχή του βιβλίου όπου σημειώνει ο συγγραφέας: «Ο Homo- Sapiens, είναι το μοναδικό έλλογο και ομιλούν θηλαστικό που έρχεται στη γη με τα ελάχιστα φυσικά προσόντα, και παρ’ όλα αυτά όχι μόνο θα καταφέρει να επιζήσει, αλλά θα επικρατήσει χάρη στη λογική, στην απέραντη φαντασία αλλά και στην καλή τύχη. Έρχεται στον κόσμο άκτιστος και χτίζεται μέρα με τη μέρα. Στην ουσία δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να αποκαλύπτει αυτό που είναι κρυμμένο και καταγεγραμμένο στο ξεχωριστό  DNA  της κάθε οντότητας».

Η ένστασή μου εδώ, έγκειται στην «καλή τύχη». Πίσω από την κάθε «τύχη», υπάρχει μία αιτία, αυτή είναι μόνο το αποτέλεσμα. Από συνήθεια όμως το αποτέλεσμα μίας αιτίας το ονομάζουμε τύχη.

Να είναι καλοτάξιδο το καινούργιο βιβλίο του Δημήτρη Μαυραειδόπουλου, ένα βιβλίο που με απόλυτη σαφήνεια, μας δίνει τα υπέρ και τα κατά της Τεχνητής Νοημοσύνης, που όμως είναι το μέλλον. Ή μάλλον, ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται στο μέλλον.

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος