Ψάρι Ηραίας - Αρκαδίας

Συχνές θεάσεις στο Ψάρι

Το θέμα δεν είναι καινούργιο αλλά παλιό. Κατά καιρούς έχουν ειπωθεί κι έχουν κατατεθεί γραπτώς μερικές απόψεις γύρω από περίεργες θεάσεις – όχι πάνω από τον ουρανό του χωριού μα εντός αυτού, ή πλησίον αυτού και πάντοτε σε χαμηλό ύψος.

Από το Ψάρι, πολύ εύκολα παρατηρούνται τη νύχτα οι δορυφόροι του Έλον (Starlink) να ακολουθούν συγκεκριμένη πορεία, ο ένας πίσω από τον άλλον, σαν τα βαγόνια ενός μεγάλου τραίνου καλή ώρα. Κατά περιόδους εμφανίζονται και άλλα αντικείμενα (drones) της Πυροσβεστικής που επιβλέπουν τον αρκαδικό χώρο για την πρόληψη πυρκαγιών, όλα δε τα αντικείμενα αυτά είναι φωτεινά.

Οι θεάσεις όμως για τις οποίες γίνεται η σημερνή αναφορά, παρατηρούνται κατά το μεσονύκτιο σε δύο-τρία συγκεκριμένα σημεία εντός του οικισμού και σε χαμηλή τροχιά. Και πάντα, εμφανίζονται ανά ζεύγη με ακανόνιστη πορεία. Παρατηρώντας κανείς αυτά τα άγνωστα φώτα (ας ονομαστούν έτσι), εύλογα απορεί.

Πιο συγκεκριμένα, πλησίον της Πύλης, ή μάλλον άνωθεν αυτής, παρατηρείται συχνά ένα ζεύγος φώτων, λες και επιβλέπει τον χώρο, ή μάλλον τη ρωγμή του χρόνου, που λαμβάνει χώρα έξωθεν της Πύλης. Το άλλο σημείο που φιλοξενεί ζεύγος φώτων, βρίσκεται στα όρια του οικισμού προς τα βόρεια και στη Λάκα Σημιού.

Όταν εμφανίζονται τα ζεύγη αυτά ταυτόχρονα, ένα τρίτο ζεύγος αιωρείται -κι αυτό σε πολύ χαμηλό ύψος- στα Αλώνια, ή άλλως και Τούμπι. Η πορεία του κύκλου που δημιουργείται από τα ζεύγη αυτά, συγκλίνει σε ένα τέταρτο ζεύγος που εμφανίζεται πάνω από τον Αγιάννη τον Πρόδρομο.

Τα τέσσερα αυτά ζεύγη φωτός, γνωστά και ως οι βιγλάτορες του χώρου, που πηγαίνουν άραγε όταν δεν τα παρατηρούμε;  

Opsarion.gr

Ανοιχτή επιστολή προς τον Δήμαρχο Γορτυνίας – Ισχύς εν τη ενώσει

Κύριε Δήμαρχε,

 Η πραγμάτωση των στόχων που έχουμε (μιλάω στον πληθυντικό εφόσον αναφέρομαι στη ενότητα) θέσει, μας επιβάλει να αναλύσουμε πολύ προσεκτικά και συνειδητά, τις υπάρχουσες οικονομικές συνθήκες και τα θεσμικά πλαίσια. Από την άλλη πλευρά, η έκταση και η μέθοδος διαμόρφωσης των στελεχών, παίζουν σημαντικό ρόλο για να καθορίσουμε τους άξονες της μελλοντικής μας πορείας.

Ταυτόχρονα, η σταθερή άνοδος στην ποιότητα και στην ποσότητα των προσπαθειών μας, μάς υποχρεώνει να προσδιορίσουμε και να καθορίσουμε, ένα γενικότερο σύστημα πλατιάς συμμετοχής. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η παρούσα δομή του συστήματος αυτού, μας βοηθάει να προετοιμάσουμε και να αφομοιώσουμε τις νέες τάσεις και κατευθύνσεις απέναντι στην πρόκληση των καιρών.

Κατά τον τρόπο αυτό, ένα νέο μοντέλο πολύπλευρης δράσης εγγυάται την ευρύτερη δυνατή απήχηση ώστε να επεξεργαστούμε τις νέες συνιστώσες και συντεταγμένες. Η καθημερινή πρακτική έχει αποδείξει ότι η ανάπτυξη της ποικιλόμορφης δραστηριότητάς μας, συμβάλει με τρόπο αποφασιστικό στο να σηματοδοτήσει τις βάσεις μιάς προοδευτικής μετεξέλιξης. Περιττεύει να υπογραμμίσω τη σημασία αυτών των στοιχείων γιατί η αδιάκοπη προσήλωσή μας στην πρακτική της τεκμηρίωσης και ενημέρωσης, βοηθάει αποφασιστικά στην προσπάθεια να στερεώσουμε ένα δυναμικό σύστημα αντιμετώπισης των νέων μεγάλων απαιτήσεων του καιρού μας.

Η πολύμορφη και πλούσια εμπειρία αλλά και το δυνάμωμα και η επέκταση των δομών, μας δίνουν σε μεγάλο βαθμό την ευχέρεια να εκτιμήσουμε τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για την επιτάχυνση του έργου μας. Η επιμέλεια της οργάνωσης και προπάντων η μεγάλη συμμετοχή των λαϊκών μαζών, στις σχετικές επεξεργασίες, αποτελούν μία πολύ σημαντική βάση για ένα καινούργιο μοντέλο ανάπτυξης, Τα ιδεολογικά κριτήρια -έστω και αντίθετα-, όταν συνδυαστούν και με το ξεκίνημα μιάς αποφασιστικής καμπάνιας, εγκαινιάζουν μία διεργασία που συμβάλει στο να τελειοποιήσουμε τις διάφορες μορφές ενίσχυσης της επιρροής μας.

Αυτά έχω να καταθέσω, αν θέλετε σκεφτείτε τα, χωρίς φόβο και πάθος.

Opsarion.gr

Νέα δεξαμενή στο Ψάρι

Στην εφημερίδα «Γορτυνία» και στο τεύχος του Απριλίου 2026, διαβάσαμε το Τεχνικό Πρόγραμμα 2026 του Δήμου Γορτυνίας, όπου σε αυτό, υπάρχει και το έργο: «Κατασκευή νέας δεξαμενής στο Ψάρι, 50 χιλ. ευρώ».

            Σύντομα μάλιστα από την ημερομηνία δημοσίευσης του Προγράμματος, είδαμε φωτογραφίες που δημοσίευσε ο πρόεδρος του χωριού μας και δείχνουν ότι το έργο αυτό εδώ και λίγες μέρες εκτελείται. Η εξέλιξη αυτή μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει. Είδαμε επίσης ότι ο χώρος κατασκευής της νέας δεξαμενής, βρίσκεται έξω από τον οικισμό, στο ύψος περίπου της εκκλησίας του Αγιάννη και μάλλον λίγο νότια από αυτόν.

            Ασφαλώς, στο έργο αυτό υπό την αιγίδα του Δήμου, θα έχει μελετηθεί το υψομετρικό σημείο όπου θα κατασκευαστεί η δεξαμενή για την ομαλή φυσική ροή του νερού στο εσωτερικό δίκτυο. Ένα ερώτημα που τίθεται εδώ, είναι αν η υπάρχουσα δεξαμενή θα παραμείνει σε λειτουργία ή όχι. Οι μηχανικοί του έργου που γνωρίζουν τα πράγματα καλύτερα από εμάς, σίγουρα θα έχουν αποφασίσει αν είναι καλύτερο για το χωριό να λειτουργούν παράλληλα και οι δύο δεξαμενές ή μόνο η καινούργια.

            Πιστεύουμε ότι ο πρόεδρος του χωριού μας, με ανακοίνωσή του, θα μας πει αναλυτικότερα πράγματα για το έργο αυτό, και θα δώσει απαντήσεις σε ενδεχόμενα ερωτήματα που μπορεί να προκύψουν. Είναι καλό πιστεύουμε, για όλους μας, διότι εμάς αφορά το έργο αυτό, να είμαστε ενήμεροι σε όσα έχουν να κάνουν με αυτό. Και ασφαλώς, θα υπάρχει από πλευράς Δήμου κι ένα χρονοδιάγραμμα για το πότε θα ολοκληρωθεί και θα παραδοθεί το έργο προς χρήση. Όλα αυτά τα μικρά θέματα, νομίζουμε ότι πρέπει να τα γνωρίζουμε εφόσον μας αφορούν άμεσα.

            Το σημαντικό αυτό έργο της νέας δεξαμενής, δεν θα σταματήσει θέλουμε να πιστεύουμε, το άλλο και μεγαλύτερο έργο, αυτό δηλαδή της αλλαγής του εξωτερικού δικτύου ύδρευσης που έχει εγκλωβιστεί στη γραφειοκρατία των υπηρεσιών.

            Αξίζουν συγχαρητήρια στον πρόεδρο του χωριού μας, διότι με δικές του ενέργειες προφανώς γίνεται η καινούργια δεξαμενή.

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος

Κατερίνα Αναστασοπούλου – Κατσολεδάκη

Ο μπάρμπας μου ο Γιάννης, αδελφός του πατέρα μου, ήταν ένας τυχερός άνθρωπος. Ευτύχησε και γνώρισε στη ζωή του την Κατερίνα και πορεύθηκαν με αγάπη τον μακρύ βίο τους. Αυτός Αρκάς, ή θεία μου από το χωριό Αργυρούπολη του νομού Ρεθύμνου. Το 2019 έφυγε από τη ζωή ο μπάρμπας μου, αλλά η θεία μου, παρά την απώλειά της, απάλυνε τον πόνο της με τη στοργή και τη φροντίδα των παιδιών της, της Μαρίας και του Βασίλη. Τυχερή και η θεία μου που είχε τέτοιο σύζυγο και τέτοια παιδιά.

Όμως όχι, δεν ήταν μόνο αυτοί, ο Μιχάλης Σφυράκης -σύζυγος της Μαρίας, και η Εύη Λιβιτσάνου -σύζυγος του Βασίλη, μαζί με τα παιδιά τους, την Ελπίδα, τη Ζωή, την Κατερίνα και τον Γιάννη, στάθηκαν με αγάπη γύρω από τη θεία μου μέχρι τις τελευταίες και δύσκολες στιγμές της.

Η θεία μου η Κατερίνα, στον επαγγελματικό της βίο, ήταν καθηγήτρια φιλόλογος. Πρώτα στην Αίγινα, μετά στο παλιό εξατάξιο Γυμνάσιο Γαλατσίου και στη συνέχεια στη Γκράβα ως διευθύντρια. Η καλύτερη αναφορά όμως γι’ αυτήν, έρχεται από τις μαθήτριες και τους μαθητές που είχε και που ο λόγος αυτών συμπυκνώνεται σε μία μικρή φράση τους: «Ήταν πολύ αυστηρή η θεία σου αλλά μας έμαθε γράμματα».

Ναι, ήταν της παλιάς σχολής των καθηγητών η θεία μου και έμαθε στους μαθητές γράμματα, επειδή ήξερε και γράμματα και αγαπούσε πολύ αυτό που έκανε.

Τώρα, πλήρης ημερών, θέλησε να ξεκουραστεί, θέλησε ν’ ανταμώσει πάλι τον αγαπημένο της σύζυγο, και πάλι μαζί να περπατούν στους αιθέρες της αιωνιότητας.  

Στα παιδιά της, στην Μαρία & τον Μιχάλη, στον Βασίλη & στην Εύη, και στα εγγόνια της, την Ελπίδα & τη Ζωή, την Κατερίνα & τον Γιάννη, να είστε καλά και να θυμάστε με αγάπη την Κατερίνα σας.

Καλό Ταξίδι θεία.

=======
Η Εξόδιος Ακολουθία της Κατερίνας Αναστασοπούλου – Κατσολεδάκη, θα πραγματοποιηθεί στις 6 Ιουνίου 2026, το Σάββατο στις 12.00 μμ. στο κοιμητήριο Ζωγράφου.

=======

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος

Τα ζεύγη των αντιθέτων στα μαγικά ταξίδια 

Οι γραμμές επί τού χάρτου που ορίζουν την Ελλάδα αλλά και την κάθε κρατική οντότητα σε πλανητικό επίπεδο, είναι αποτελέσματα πολέμων. Και πόλεμος σημαίνει χαμένο αίμα των αδυνάτων προς όφελος των ισχυρών. Πόλεμος σημαίνει την φυσική επιλογή όπως εμείς την ερμηνεύουμε, ο δυνατός επικρατεί, ο αδύνατος υποτάσσεται (στην καλύτερη περίπτωση). Τα ζεύγη των αντιθέτων αποτελούν μέρος της ζωής μας διότι εμείς το θελήσαμε, τουλάχιστον στις περισσότερες περιπτώσεις. Είναι αυτά ικανά να φέρουν ισορροπία στη ζωή μας εκτός από πόνο; Πραγματικά δεν ξέρω.

            Ρωτήθηκα προ ημερών, ποιο ήταν το καλύτερο ταξίδι που έκανα στην Ελλάδα. Αφορμή για την ερώτηση αυτή στάθηκε μια κουβέντα που κάναμε για τις ορειβατικές διαδρομές στην Ελλάδα, για τους τόπους που γνωρίσαμε, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, ή ακόμα και για τους κινδύνους που βιώσαμε.

            Δεν θέλησα να δώσω απάντηση στο ερώτημα αυτό, διότι η κάθε βουνοκορφή, η κάθε ρεματιά, το κάθε μονοπάτι, η δύσκολη φαραγγιά, τα αλπικά πεδία, τα ποτάμια, οι λίμνες στα ψηλά ή στα χαμηλότερα, τα απέραντα δάση και οι γυμνοί τόποι, τα ξερονήσια του Αιγαίου πελάγους και η απέραντη ακτογραμμή, όλα αυτά και πόσα ακόμη, συνθέτουν την ενότητα. Από ψηλά, βλέπεις μία εικόνα, από χαμηλά η εικόνα σπάει σε κομμάτια και η ενότητα χάνεται. Για τον λόγο αυτό δεν έδωσα απάντηση, για να μην κομματιάσω την ενότητα. Στην ενότητα, δεν υπάρχουν αντίθετα.

            Τα ζεύγη των αντιθέτων, ήταν έντονα αισθητά, στα ταξίδια της παιδικής ηλικίας. Από την αρχή ενός ταξιδίου ως το χωριό στην Αρκαδία χρειαζόμασταν ένα εικοσιτετράωρο περίπου (με τις αναγκαίες στάσεις). Τότε, από άγνοια, νόμιζα ότι η Πελοπόννησος άρχιζε από τον Ισθμό της Κορίνθου και μετά, σαν μεγάλωσα έμαθα ότι δεν ήταν νησί η νήσος του Πέλοπα και … απογοητεύτηκα. Μικρή ήταν όμως η απογοήτευση μπρός στον προορισμό για το χωριό. Εκείνο το ταξίδι, ήταν μαγικό, όχι μόνο διότι αισθανόμουν δέος περνώντας το κανάλι, όχι διότι η αδρεναλίνη έφτανε σε υψηλά επίπεδα στα πέταλα του Κολοσούρτη, ούτε όταν το λεωφορείο της γραμμής αγκομαχούσε στους δύσκολους αρκαδικούς δρόμους.

            Το ταξίδι με το λεωφορείο τερματιζόταν πριν το σούρουπο στο χωριό Σέρβου. Από εκεί όμως για το χωριό, το Ψάρι, έμεναν ακόμη τρείς-τέσσερις ώρες δρόμου, αλλά τι δρόμου, μέσα από κακοτράχαλα μονοπάτια που μας έπιανε και η νύχτα. Ειδικότερα όταν μας έβρισκε η νύχτα σαν κατεβαίναμε τα Σερβέϊκα αμπέλια προς τη Γκούρα και το πέρασμα αυτής, καβάλα στ’ άλογα και τα μουλάρια, οι ήχοι του νερού, οι ήχοι της άγριας πανίδας, οι ήχοι του ανέμου, οι ήχοι από τα πέταλα των ζώων με το φορτίο τους – παράλληλα με όλα αυτά και η εκκωφαντική σιωπή, όλα αυτά τα μικρά, μας έδιναν πρωτόγνωρη χαρά. Ήταν οι στιγμές εκείνες που τα ταξίδια γινόντουσαν πραγματικά μαγικά, δίχως ίχνος υπερβολής.

            Μαγική όμως ήταν στη συνέχεια και η παραμονή μας στο χωριό. Δεν ήταν μόνο οι μυρωδιές από τις καμένες καλαμιές στα σταροχώραφα, οι μυρωδιές από την καβαλίνα που βρισκόταν παντού στον χώρο, οι μυρωδιές από τις κοπριές των αιγοπροβάτων, η γεύση του νερού της Μπουσμπούνας, η γεύση της φρέσκιας ντομάτας που κόβαμε από τον κήπο στο ρέμα του Μπερτσακώπου, το αχλάδι που γευόμασταν από την αχλαδιά και το σκουπίζαμε από τη σκόνη του, στα βρώμικα από το παιχνίδι ρούχα μας. Όλα, τα πάντα ήταν μαγικά. Μέσα σε αυτά, τα άλογα και τα μουλάρια που ποτίζαμε στις βρύσες, στο χωριό ή μακρύτερα από αυτό, στην καβαλαρία που κάναμε, στα δίχως τέλος κυνήγια των καβουριών στα ρέματα.

            Και μετά, την ώρα που παίρναμε νύχτα τον δρόμο της επιστροφής, πάντα με τ’ άλογα και τα μουλάρια, από το Ψάρι μέχρι το Λυκούρεση και του Σέρβου (διαφορετική η διαδρομή της επιστροφής), η χαρά εξαφανιζόταν και η λύπη πλημμύριζε τις καρδιές μας. Η λύπη αυτή είχε διάρκεια, και στην Αθήνα που φτάναμε, μας συντρόφευε για αρκετές μέρες.

            Χαρά και λύπη, αρώματα και γκρίζα πόλη, παράδεισος και κόλαση, αυτά ήταν τα ζεύγη των αντιθέτων στα μακρινά μαγικά ταξίδια μας. Σήμερα βέβαια έχουν αλλάξει τα πράγματα, οι συνθήκες ζωής, και καλώς έχουν αλλάξει. Οφείλουμε να προσαρμοζόμαστε στις ανάγκες της ζωής, όμως στα ταξίδια μας, μπορούμε να νιώθουμε -αν φυσικά το θέλουμε-, τη μαγεία της διαδρομής και της παραμονής.

            Αρκεί μόνο ν’ αποφεύγουμε, ή να μη  υιοθετούμε τα ζεύγη των αντιθέτων που από τη φύση τους παράγουν συγκρούσεις, κυρίως συναισθηματικές.

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος